Sunday, September 20, 2009

My very first trip









I went to Singapore last November 24, 2008 for a seminar with my boss Ms. Besilda. It was all expense paid by one of our supplier. Supposedly, it was scheduled July 2008 but unfortunately I got miscarriage last June 2008 so it was moved November 24 to 28, 2008.


Our flight was scheduled November 24 at 6:35 in the morning flight # PR 503 terminal 2. We need to be there at least 2 hours before the flight. So we went to the airport at exactly 3 a.m. I was so excited then, because it was my first time to ride an airplane. After we checked in our luggage we went to the waiting area and then I saw a jumbo airplane. Then I told ma’am bessie “wow äng laki pala ng eroplano sa personal” hahahaha....Really the plane that I saw was very huge.
Then the moment came I am now sitting on an airplane, mixed emotions nervous, excited, everything came in. When the airplane starts to fly grabe ganun pala ang feeling it’s like you are riding on a roller coaster so nakakalula. sobra talaga. Hay naku.
And then after 3 hours of flight we are now in Singapore. This country is so clean. I can say that Cleanliness is the best description for Singapore. But it looks like Makati, a lot of buildings, busy people and shopping malls. On my 2nd day of stay in Singapore I felt the boredom and the loneliness, and then told to myself ganito pala ang feeling ng homesick. That time I wanted to go back in the Philippines parang ayus na na nakasakay ako ng airplane and makatapak sa Singapore. But I need to finish the 3 days seminar.


Night before November 28 last day at Singapore I rushed to the mall and buy chocolates and t-shirt for my family and then I realized I still love the Philippines though a lot of garbage, alikabok, traffic and not so good na daan. Feels great when you’re at home.
When I go back to the hotel the excitement I felt on my first day in Singapore is the same feeling I felt while I was packing my things. I was thinking then “Kung pwede lang magmagic para mas mabilis akong makarating ng bahay I’ll do it.”



November 28, I woke up at exactly 7 a.m. I took a shower and make sure that all my things are packed. Sa sobrang excitement ang aga naming nakagayak. So we took some picture para may remembrance naman. At 11 a.m. our service arrived, so we get into the car as fast as we can kasi nga excited umuwi.hahahaha. So when we arrived at Changgi Airport we do the usual check in our luggage medyo kabado pa kasi baka ma over baggage. Buti naman at hindi. We took again some picture because di ko dapat palampasin ang ganda ng Changgi airport. Then at last we are now ready for take-off at exactly 1.30 p.m. Philippine airlines always late kasi 1 p.m. is our flight. 3 hours after here we are preparing to land. Siguro 30 minutes kaming paikot-ikot sa ere di kami maka landing. I’m wondering “why?” Yun pala 3 airplane sabay-sabay dumating. When the plane landed I felt the excitement of going home. I miss my baby, my husband and my mother I miss my family. It was fun going to other country for a trip but nothing can compare if you are with your family.




I will treasure this unforgettable trip. It was fun and very memorable trip for me because it might be my first and last seminar. I had fun na makasama ko for 5 days ang manager ko. 1 week after the trip she was transferred to other department. And two weeks after (December 16) my husband went to Canada.

Saturday, September 5, 2009

two words

When i first heard this song sobrang nainlove ako.parang lagi kong iniisip yung time that i was walking down the isle.i'm so much inlove with my soon to be husband...At habang pinapakinggan ko sya as usual ang iyaking lola mo eh napapaluha.Maybe because until now the intense feeling of being inlove with my husband 8 years ago is the same feelings i have for him right now.hays....It just proves that when you meet your destiny, you'll fall in love with the same person over and over.Misunderstanding may come your way, but after a while, you'll sit back and look at his eyes and still feel the love you have for him, more so in a lovers quarrel that makes your love more intense after.












two words

In a while, in a word,
Every moment now returns.
For a while, seen or heard,
How each memory softly burns.
Facing you who brings me new tomorrows,
I thank God for yesterdays,
How they led me to this very hour,
How they led me to this place...

Every touch, every smile,
You have given me in care.
Keep in heart, always I'll,
Now be treasuring everywhere.
And if life should come to just one question,
Do I hold this moment true?
No trace of sadness,
Always with gladness...
'I DO...'

(instrumental)


Now a song that speaks of now and ever,
Beckons me to someone new,
Unexpected, unexplored, unseen,
Filled with promise coming through.

In a while, in a word,
You and I forever change,
Love so clear, never blurred,
Has me feeling wondrous, strange,
And if life should come to just one question,
Do I face each moment true?
No trace of sadness, always with gladness,
'I DO...'

Never with sadness...
Always with gladness...
'I...DO....'


Tuesday, September 1, 2009

Tropang lagalag

Di maalis sa isip ko ang despedidang ginawa namin para kay neil kanina lang. Nakakalungkot kasi mababawasan na naman ang tropang lagalag. 8 mos. ago dalawa sa tropa namin ang nabawas, si Bart na nagpunta ng canada para marating ang mga pangarap namin sa buhay at si dave na pumunta naman ng quatar. Malungkot kasi ngayon si neil naman ang aalis. Wala na kaming lalaki na natitira sa grupo tanging si Ras na lang. hays...

Nagsimula ang aming pagkakaibigan ng magkasama sama kami bilang magkakatrabaho sa Q.C. Inspection Section sa pamumuno ni Sir Ruben. Marami na rin kaming napagdaanan sa apat na taon naming pagsasama bilang magkatrabaho, magkukumare at magkakaibigan. May lungkot, luha, saya at tawanan. Sabi nga di kayang buwagin ang samahan ng original q.c. inspectors. 3 section na din ang aking nalipatan pero eto pa din kami at magkakasama. Minsan di maiiwasan na magkainisan dahil sa trabaho pero dahil sa kilala na namin ang bawat isa eto pa din kami matatag na magkakasama. Di kami perpektong magkakaibigan dahil tulad din ng mga ibang samahan marami na rin kaming napagdaanan na samaan ng loob at kagalitan. Pero di namin hinayaan na masira ito ng panahon. Napakasaya kung babalikan natin ang mga memories ng aming samahan.No dull moments ika nga. Pag di ka nakasama sa grupo malungkot, kulang....

Ngunit di natin mapipigil na dumating ang ganitong pagkakataon na minsan isang araw isa-isa na ring aalis para sa kinabukasan ng pamilya. Kung ating iisipin tama lang diba greener pasture naman ang pupuntahan. Pero bakit di maalis ang lungkot sa puso, ang bigat ng damdamin, ang luha na kahit anong pigil mo ay patuloy ang pagpatak. Ilang kaibigan ko na din ang dumating at umalis pero parehas lang ang intensity ng feeling, MASAKIT...MALUNGKOT...Naalala ko pa na umalis ang aking asawa papuntang canada, sabi ko noon matagal na naming pangarap 'to. Matagal na naming plano 'to. Pero sa pagkakataong ýon ang naiisip ko di baleng walang pera basta magkakasama...Di baleng mahirap ang buhay basta tulong-tulong sa paglutas ng lahat ng pangangailan...Kaya lang kailangan talaga.

Tulad ni Neil alam kong plano nya 'to matagal na. Gagawin nya 'to para sa kanyang magulang, pamangkin na umaasa sa kanya. He needs to grow thats why Neil decided to go to another place.

Kaya bilang kaibigan ni neil suportahan nalang kita kahit saan ka man mapunta.I love you Neil...Goodluck.

Sunday, August 23, 2009

Blog


Kahit kailan wala naman talaga akong hilig na mag surf ng kung anu-ano sa internet.Pero minsan ginagawa ko 'to kung kinakailangan lang.Wala ako ni isa mang idea kung ano yung twitter, blogger etc...Dahil sa kahiligan ko sa kanta tanging imeem, youtube, imesh, limewire lang ang alam ko at kadalasang binibisita para malaman kung ano ang bagong hit ngayon, pati nga ang lyrics.com pinapatulan ko.Meron akong Facebook acnt. pero kahit kelan hindi ko ito na update sabihin na natin na di ko sya alam gamitin.hehehehe.Frienster nga lang ang laging nakabukas sa akin noon at syempre ang YM.After namin mag usap ng hubby ko sa YM habang nakabukas ang FS games naman ang pinagkakaabalahan ko diner dash, fashion dash, wedding dash at lahat ng dash ang sobrang nakahiligan ko.Dahil sa natapos ko na at nasawa na rin ako sa mga DASH na 'to minsan kong sinubukan magbukas ng FB tinignan, inaral at infairness ang dami mo pa lang madi discover dito kasi sobra palang daming games ang nakapaloob sa FB.Hanggang sa unti-unti ko ng nakalimutang buksan at laruin ang mga dati kong hilig, puro FB,FB,FB at FB na lang ang lagi kong binubuksan.Nakakatuwa kasi may chat, games at updated ka sa lahat ng nangyayari at ginagawa ng mga friend list mo.Ang nakakatuwa pa yung mga friends mo at even ang mga ka officemate mo na di mo naman pansin dati eh magiging kaibigan mo dahil sa FB.

Pero teka ano 'to akala ko FB lang at bakit ngayon meron pa akong blogger acnt.hahahaha...Sabi nga ng isa kong friend "At Bakit ate chi kelan ka pa natutong mag-blog" hahahaha kelan nga ba?Nakakatawa dahil sa isang ka opisina ko na nakilala ko din sa FB sya ang nag introduce sa akin ng twitter at ngayon may blogger acnt. pa ako.Ni minsan di ko nga ginustong magsulat ng kung anu-ano, wala nga akong hilig magbasa magsusulat pa.Dati nakapag compose ako ng kanta siguro dahil sobrang hilig ko lang talaga sa music.Pero ang magsulat,MAG-BLOG.hay naku wala akong tyaga...Nag try ako minsan dahil na din sa napilit ako ng officemate ko 1,2 at ngayon pang ilang blog ko na ba 'to? 6? or 7?Ewan di ko alam.hehehehe...Nakakalibang din palang magblog.Naeexpress mo ang sarili mo at kung ano man ang nasa isip mo.Naisusulat mo ang lahat ng gusto mo na walang makakapigil sa ýo.May mag comment salamat walang magcomment salamat din, di man mabasa ok lang din basta ang mahalaga naisulat mo ang gusto mong isulat.Nakakatuwa kasi napapractice ko ang frustration ko.Matagal na din kasi akong pinagsusulat ng kuya ko pero di ko magawa.Una wala akong time at pangalawa ni hindi ko alam kung ano man ang isusulat ko.Pero dito sa blog kahit ano pwede mong i-blog.Story ng iba, story mo, happenings, lahat pwede.Hanggang kelan ko kaya kayang imaintain ang pag ba blog na 'to.Sana lang di ako magsawa katulad ng ibang nakahiligan ko noon at ngayon ay nakasawaan ko na din.

Sunday, August 16, 2009

Meaning of CHIHARO on Facebook



You are very open. You communicate well, and you connect with other people easily.You are a naturally creative person. Ideas just flow from your mind.A true chameleon, you are many things at different points in your life. You are very adaptable.You are truly an original person. You have amazing ideas, and the power to carry them out.Success comes rather easily for you... especially in business and academia.Some people find you to be selfish and a bit overbearing. You're a strong person.You tend to be pretty tightly wound. It's easy to get you excited... which can be a good or bad thing.You have a lot of enthusiasm, but it fades rather quickly. You don't stick with any one thing for very long.You have the drive to accomplish a lot in a short amount of time. Your biggest problem is making sure you finish the projects you start.You are usually the best at everything ... you strive for perfection. You are confident, authoritative, and aggressive. You have the classic "Type A" personality.You are wild, crazy, and a huge rebel. You're always up to something.You have a ton of energy, and most people can't handle you. You're very intense.You definitely are a handful, and you're likely to get in trouble. But your kind of trouble is a lot of fun.You are well rounded, with a complete perspective on life.You are solid and dependable. You are loyal, and people can count on you.At times, you can be a bit too serious. You tend to put too much pressure on yourself.

Totoo ba?

Wednesday, August 12, 2009

Lift up your hands to god




Sometimes we tend to forget what is the real meaning of happiness and what is the real meaning of life, because we only see and feel all the heartaches and sadness within and around us. But have we try to ask ourselves,” What are the things that made us happy?” and “What are things that made our lives goes on?” Is it power? Is it money? Is it all the material things around us? Are these things made us happy? How about our family, our children? Aren’t they enough to fulfil us? What about the sweet smile of our children, the hugs and the kisses of our parents? Aren’t they enough to make us complete as a person?


There are a lot of things in our lives that we want to happen but unfortunately God did not want too. With this we end up crying and keep asking ourselves “WHY?” All of these are God’s plan for us maybe by now we did not know “WHY?” But surely in time we will know why God let things happen even if this thing will make us distress and even miserable.

Do not let sadness ruined us. Let God be part of our lives and go through his plan for us.GOD BLESS....

Sunday, August 2, 2009

Pres. Maria Corazon C. Aquino (1933 - 2009)



Di ko maintindihan ang sarali kung bakit ako nalungkot nang makita ko ang balita sabado ng 6 ng umaga sa Facebook na ang kauna unahang babaeng presidente ng ating bansang Pilipinas na si former President Maria Corazon C. Aquino ay pumanaw na. 3:18ng madaling araw ng pumanaw ang ating dating pangulo sa Makati Medical Center. Hindi lingid sa ating lahat na siya ay may karamdaman at ito ay Colon Cancer. Masasabi kong di ganun kadali ang pinagdaanan na hirap ng ating dating pangulo sa kanyang karamdaman maging ang kanyang pamilya. Sapagkat naranasan din naming pamilya ng ang aking ama ay nagkaroon ng Cancer na naging dahilan din ng kanyang pagpanaw.

Naalala ko pa ng nagkaroon ng pagkakaisa ang Pilipinas sa pamumuno ni Ex-President Cory Aquino nung taong 1986. Wala akong mapanood na cartoons noon dahil lahat ng palabas sa TV ay walang iba kundi ang "People Power". At lagi kong nadidinig noon ang kantang Magkaisa na naging pabotito ko din noong bata ako dahil yun lang ang naririnig ko noong panahon na yun.

Ngayon habang nanonood ako ng tribute para sa kanya sa ASAP '09 di ko mapigilan ang di maluha marahil sa kadahilanang malaki ang naging kontribusyon nya sa pagkakaisa at pagkikipaglaban para sa ating bansa.

Sa kanyang pagpanaw tayong lahat ay magpasalamat sa kanyang lakas ng loob at pagmamahal sa ating lupang sinilangan.

Guestbook

Together